3. Skarbie, spałaś na mnie całą podróż do domu. Cała przyjemność po mojej stronie.

         

     Mia

           Zrzuciłem z nóg cieniutki koc. Uniosłem rękę aby przetrzeć oczy. Kilkakrotnie zamrugałem. Westchnąłem. Podniosłem się do pozycji siedzącej i rozejrzałem po pokoju. Przy łóżku leżały moje wczorajsze ubrania, które porzuciłem po odstawieniu czarnej do łóżka. Bezwładnie uśmiechnąłem się do wspomnień.

Mia głośno zaczerpnęła powietrza i natychmiast wpadła w moje ramiona.

   -Liam!- spanikowana wskazała palcem w mrok przed nami.- Czy to kot?!

Głośno się zaśmiałem. Uwielbiałem jej strach przed tymi futrzakami. To był chyba najsłodszy na świecie lęk.

   -Nie Mia, to ławka.

Pokręciłem przecząco głową. Natychmiast się podniosłem, wyjąłem z walizki świeże ubrania. Potrzebowałem prysznica. Idąc do łazienki zahaczyłem o sypialnie szatynki. Spała zwinięta w małą kulkę.

Nadal byłem w szoku jak wiele alkoholu można wlać w tak małe ciałko. Będzie dziś cierpieć. Miałem nawet mały pomysł jak temu zapobiec, lub choć zmniejszyć ból.

Cicho zamknąłem za sobą drzwi prowadzące do łazienki.

***

            Pierwsze co poczułam po otworzeniu oczu to okropny fetor. Niemiła mieszanka potu, alkoholu i błagam Boże byle nie wymiocin. Jeżeli Liam przy tym był to wyjeżdżam stąd jeszcze dziś. A potem stało się… podniosłam głowę. Przeszył ją niesamowity ból. Jęknęłam.

   -Już nigdy więcej nie piję…- wymamrotałam próbując dostać się do krawędzi łóżka nie rozrywając sobie przy tym czaszki. Przy każdym ruchu pulsowała coraz mocniej. Powoli zrzuciłam nogi na ziemię.

Dość sprawnie się podniosłam i podeszłam do okna. Otworzyłam je na całą szerokość. Znienawidziłam słońce po czym postanowiłam doprowadzić się do porządku w łazience.

            Chłodna woda delikatnie obmywała moje obolałe ciało przynosząc ukojenie. Otworzyłam dotąd zamknięte oczy. Zakręciło mi się w głowię. Szybko złapałam za kabinę prysznicową.

Zmarszczyłam brwi próbując sobie cokolwiek przypomnieć.

Od momentu gdy weszliśmy do klubu pamiętam pierwsze pięć drinków, każdy w innym kolorze i jedną tequile. Jestem też przekonana, że przez cały czas tańczyłam tylko z Liamem. Jednak na tym wszystkie wspomnienia wczorajszej nocy się kończą.

Jestem taka żałosna.

            Wychodząc spod prysznica spojrzałam na króciutką sukienkę leżącą na kafelkach. Liam kładąc mnie do łóżka zdjął mi tylko buty i biżuterię. Uśmiechnęłam się. Był tak kochany.

Usłyszałam jak ktoś wchodzi do apartamentu. Po chwili mój przyjaciel zaczął radośnie gwizdać. Musiałam jak najszybciej się ubrać i mu podziękować.

Szybko się wytarłam, ubrałam kolorowe spodenki i zwykłą białą bluzeczkę na ramiączkach. Ciągle mokre włosy niedbale zarzuciłam na plecy. Nałożyłam odrobinkę pudru próbując nadać swojej twarzy odpowiedni kolor.

Z kuchni czuć było zapach świeżej kawy.

   -Mia?- zapytał brunet patrząc na mnie z uśmiechem na twarzy. Stałam dokładnie przed nim nadal zastanawiając się co powinnam powiedzieć. Nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji. Właśnie dlatego nigdy nie piłam alkoholu.

   -Błagam cię, powiedz mi, że nie zrobiłam wczoraj nic głupiego…- wyjęczałam opierając się czołem o jego umięśnione ramię. Ten głośno zarechotał.

   -Wypiłaś tylko około 10 drinków, potem uwiodłaś kilku facetów w klubie, których musiałem się pozbyć, ale nie miałem pojęcia, że potrafisz tak tańczyć dziewczyno! Później przywaliłaś jednemu facetowi w twarz, dzięki tobie wracaliśmy wojskowym samochodem do apartamentu, a potem wniosłem cię na górę.- zastanawiałam się jak popełnić samobójstwo.- Ale! Do ostatniego momentu twój makijaż był idealny, pieniądze nie poszły w błoto!

Zakryłam twarz rękoma.

   -Nie wiem nawet jak cię przeprosić…- mruknęłam siadając przy wyspie kuchennej.

   -Nie musisz tego robić. Dzięki twoim wybrykom poznaliśmy Emme i Travisa.- patrzyłam na niego jak na kretyna.- Właśnie! To dzięki twojemu prawemu sierpowemu. W klubie jakiś facet przystawiał się do Emmy, gdy mieliśmy już wychodzić, zauważyłaś to, pobiegłaś jej na ratunek. Był z dwa razy większy od ciebie. Rozpiera mnie duma!- ostatnie dodał z sarkazmem. Oboje wybuchliśmy radosnym śmiechem.

   -Pęka mi głowa. To mój pierwszy kac w życiu.- mruknęłam ciągle się uśmiechając. Chłopak podał mi szklankę z wodą oraz małą białą tabletkę. Po chwili usiadł obok mnie z dwoma kubkami kawy z jednego z okolicznych barów. Nie wiedziałam jak mogłabym mu podziękować.- Liam…ja…

   -Przestań. Nie chcę tego słuchać. Przyjechaliśmy tu żeby się bawić. Bez ograniczeń. Następnym razem to ty będziesz wciągać moje zwłoki na górę.- odpowiedział, a w jego oczach widziałam beztroskę. Jakby malutkie ogniki. Wesoło tańczyły, sprawiając, że świat był odrobinę bardziej szmaragdowy. Przytaknęłam mu.- Za godzinę idziemy na plaże. W barze z kawą spotkałem Travisa. Mamy się tam spotkać przed południem. Musisz ich w końcu poznać.

***

            Poprawiłam przeciwsłoneczne okulary znajdujące się na moim nosie. Nie wiedziałam jak powinnam się zachować. Narobiłam sobie wczoraj okropnego wstydu. Byłam przekonana, że Emma i Travis mnie po prostu nie zaakceptują. W końcu to pierwsze wrażenie jest najważniejsze. A w podzięce za podwózkę mieliśmy ich zabrać po plaży na obiad do naszego hotelu. Wzięłam głęboki wdech.

   -Przestań, brzmisz jak astmatyczka po godzinnym biegu.- mruknął leżący obok mnie Liam. Zerknęłam na idealnie wyrzeźbione ciało przyjaciela. Wyglądał niczym grecki bóg. Przyciągnęłam mocniej do siebie kolana i objęłam je rękoma starając się ukryć swój skąpy strój kąpielowy.

   -Nie polubią mnie.- szepnęłam. Jestem pewna, że gdyby nie okulary przeciwsłoneczne dostrzegłabym jak brunet wykręca oczyma. Nim zdążył się podnieść i zapewne skarcić mnie za głupie gadanie usłyszeliśmy za sobą, stanowczy ale miły dla ucha, kobiecy głos.

   -Witamy śpiącą królewnę i jej rycerza.- odwróciłam się. Stała za mną dziewczyna. Nieco wyższa niż ja. O ciemnych włosach. Z pięknym uśmiechem. I dość mocno umięśnioną sylwetką jak na kobietę. Jednak nie było w tym przesady. Towarzyszył jej wysoki, dobrze zbudowany blondyn. Miał roześmiane oczy.

Mimo wolnie się zaśmiałam.

Wstałam i podałam dziewczynie rękę.

   -Wczoraj nie było dane nam się poznać. Miło mi, że mimo fatalnego pierwszego wrażenia mieliście ochotę na kolejne spotkanie. Mia.- powiedziałam uprzejmie. Emma głośno się roześmiała i mocno uścisnęła moją dłoń.

   -Skarbie, spałaś na mnie całą podróż do domu. Cała przyjemność po mojej stronie.- wymruczał Travis zupełnie mnie zaskakując i przytulając na przywitanie. Puścił mi oczko, a ja zrobiłam się cała różowa. Jego przyjaciółka przewróciła oczami po czym prychnęła.

   -Weź jej nie strasz. Wygląda na miłą.- wszyscy radośnie się zaśmialiśmy.

Na mojej twarzy pojawił się uśmiech. To mogą być najlepsze dwa tygodnie mojego życia.

            Cieplutka woda obmywała moje stopy. Spojrzałam na głęboki kolor morza śródziemnego. Odwróciłam się na chwilkę żeby spojrzeć na miejsce w którym przed chwilą siedziałam. Liam i Travis odnajdywali wspólne pasje, a Emma leżała na plecach na gorącym piasku. Biedna nie miała wczoraj szans się wyspać.

Szybkim krokiem weszłam do wody i powoli zaczęłam pływać. Uwielbiałam to. Gdy byłam mała bardzo często wybieraliśmy się z rodzicami na basen. Później nie było na to czasu. Pływałam odkąd pamiętam, więc nie bałam się wypłynąć dalej. Nagle poczułam niesamowity ucisk w łydce. Sekundę później zamienił się w skurcz. Mimowolnie z moich ust wydobył się głośny krzyk. Zwinęłam się z bólu. Cała się zanurzyłam. Pod wodą próbowałam rozmasować nogę jednak to tylko pogorszyło sytuacje. Wypuściłam z płuc resztkę powietrza. Napiłam się wody. Czułam jak opadam w morską toń. Właśnie wtedy poczułam niesamowicie mocne szarpnięcie ku górze. Po chwili moja głowa znajdowała się już na powierzchni. Zaczęłam głośno kaszleć. Ktoś mocno mnie objął i zaczął ze mną płynąć ku brzegowi. Miałam wrażenie, że to nie miało końca. Paliły mnie całe płuca i gardło do których dostała się słona woda.

   -Mia! Możesz oddychać?!- krzyknął Travis. Dopiero wtedy spostrzegłam, że znajduje się już na plaży. Obok mnie leżała wycieńczona Emma. Chłopak zaczął mocno klepać mnie po plecach. Z moich ust wypłynęły resztki niechcianej wody. Powoli uspokajałam oddech. Nagle koło nas znalazło się mnóstwo osób. Liam pomógł mi wstać. Podeszliśmy do Emmy, której po chwili wszyscy gapie zaczęli bić brawo. My również zaczęliśmy to robić.

Uklęknęłam obok dziewczyny.

   -Stawiam ci za to drinki do końca naszego pobytu tutaj.- szatynka uniosła na mnie oczy i ciągle głośno oddychając wysapała.

   -Jesteśmy kwita, prawy sierpowy i uratowanie od utonięcia.- obie z trudem zaczęłyśmy się śmiać. 

_____

Od Jemi: Dość trudno pisało mi się ten rozdział, muszę to przyznać, mam wrażenie również, że to widać. Jednak jestem do niego mimo wszystko dobrze nastawiona. Początki są zawsze ciężkie, z czasem na pewno będzie lepiej :)

Nasi bohaterzy zacieśniają więzy. Jak myślicie, co z tego wyjdzie? :D