4.Pomóż mi i bądź silna, nigdy nie płacz gdy ktoś cię widzi i nikomu nie mów całej prawdy.

 Emma

   -Kochanie podaj mi rączkę.- słowa mamy trafiały do mnie jakby musiały przebijać się przez gruby mur. Powoli traciłam oddech, nie mogąc spojrzeć na nią.

 -Mamusiu jestem już za duża.- odbąknęłam swoim piskliwym głosem. I choć wiedziałam, co zaraz nastąpi nie chciałam wybudzać się z tego snu. Chciałam widzieć ją jak najdłużej i ciągle słyszeć jej ciepły głos.

 -Emma! Natychmiast podaj mi dłoń i przyśpiesz. Nie mamy czasu na marudzenie.- oczy piekły mnie od łez, a policzki od gorącego powietrza i strachu.

-On jest w domu?- spytałam drżącym głosem. Dlaczego tak małe dziecko musiało przechodzić przez tyle krzywd? Dlaczego nie mogłam żyć jak inne sześciolatki i bawić się na placu zabaw zamiast za zamkniętym ogrodzeniem?

 -Jest i jeśli się nie pospieszymy będzie bardzo zły. Chyba nie chcesz zdenerwować tatusia?- jak ja nie znosiłam kiedy tak o nim mówiła. ,,Tatuś’’ mówimy o kimś kto przytula nas gdy płaczemy, kto kładzie nas do łóżka i całuje w czoło na dobranoc, kto broni nas przed wstrętnym Victorem z sąsiedztwa, a nie na kogoś kto krzyczy kiedy ze strachu w nocy zmoczymy pościel, czy sprawia że mama płacze kiedy on jest w barze.- Kochanie… Pomóż mi i bądź silna, nigdy nie płacz gdy ktoś cię widzi i nikomu nie mów całej prawdy. Tata jest dobry, tylko troszkę nerwowy. Inni tatusiowie też tacy są. Musisz być dzielna, żeby mi, tobie i naszej małej Tinie było dobrze.- powiedziała głaszcząc się po brzuchu. Tina niczemu nie była winna, a ja chciałam, żeby była szczęśliwa gdy się urodzi. Dlatego nikomu nie mówiłam i nie zdradzałam tajemnic mamy. To jaki On był, było naszą tajemnicą już do końca.

   -Źle się czuję. Możemy ich zaprosić do nas?- zapytałam błagalnie Travisa, który właśnie szykował się do wyjścia. Spojrzał na mnie z lekkim niezadowoleniem.

 -Mieliśmy odpocząć i zapomnieć. Nie możesz tego zrobić razem ze mną?- odpowiedział pytaniem na pytanie siadając obok mnie. Nakrył mnie jednak jeszcze bardziej kocem i jak zwykle pocałował w czoło.

  -Wiem, ale po prostu nie mam już dzisiaj ochoty. Sytuacja na plaży chyba za bardzo mną wstrząsnęła.- wiedziałam, że go okłamuję, ale co miałam zrobić? Nie mogłam mu powiedzieć prawdy. Nawet po tylu latach chciałam dochować tajemnic i obietnic złożonych w wieku sześciu lat. Travis przyjrzał mi się dokładnie jeszcze raz po czym wyjął z kieszeni telefon i wybrał numer Liama. Rozmowa nie była długa.

  -Zaraz będą u nas.- powiedział i zaczął zdejmować z siebie ubranie. Nie odwróciłam wzroku choć czasami czułam się onieśmielona. Inni chłopcy w bazie, a było ich ponad dwustu nie robili na mnie wrażenia, ale na Travisa wstydziłam się patrzeć bez skrępowania, mimo, że był moim przyjacielem.- Zrobić ci coś do picia?- przytaknęłam.- Lemoniada?- posłałam mu tylko wielki uśmiech i całusa w powietrzu. Znał mnie lepiej niż ja sama, ale pewnych spraw nie był w stanie pojąć, albo raczej nie chciał. Po pewnym czasie przestał pytać i nalegać na wyjaśnienia. A moje krzyki w środku nocy przestały robić na nim wrażenie. Uważał, że jeśli nie płaczę to znaczy, że nie jest ze mną tak źle jak myśli. A ja nie płakałam bo nie mogłam, nie chciałam i nie umiałam. Czasem mimo wszystko miałam ochotę powiedzieć mu o wszystkim i dać upust emocjom, ale wiedziałam, że złamałabym słowo dane tyle lat temu, a to nie wchodziło w grę.

***

   -Gdzie nauczyłaś się tak pływać?- to pytanie prędzej czy później musiało pość z ust któregoś z nich. Cała nasza czwórka sączyła zimną lemoniadę, którą przygotował Travis i rozmawiała o głupotach. Chłopaki zajęli się oczywiście samochodami. Mój przyjaciel nareszcie znalazł kogoś kto podziela jego entuzjazm do motoryzacji i mógł porozmawiać o czymś innym niż kolor lakieru i rodzaje wojskowych czołgów.

  -Jestem z w szkole wojskowej. Tam takie rzeczy to codzienność.- odparłam cicho wpatrując się w moje okropne paznokcie. Przydałoby się je jakoś doprowadzić do porządku, ale nigdy nie mam na to czasu. Poza tym na poligonie nikt nie patrzy czy mam odpowiedni kolor do stroju i opalenizny, a raczej czy są krótkie i nie przeszkadzają przy wspinaniu się.

  -No co ty?! Ale jazda!- wybuchła Mia. Liam od razu spojrzał na nas i rozmowa potoczyła się już w pełni na temat wojska. Padło mnóstwo pytań na które udzielałam połowicznych odpowiedzi lub pozwalałam im samym dokończyć.

  -Nie chcieliście iść do normalnej szkoły? Poznać pustych nastolatków?- spytała Mia. Mój wzrok powoli powędrował w stronę Travisa, który tak jak i ja nie był gotowy na to pytanie.

 - Nie mieliśmy wyboru.- odpowiedziałam licząc, że dalsze pytania zostaną przerwane. Tak się jednak nie stało. Szatynka okazała się niezwykle uparta i ciągle wyczekiwała na uzupełnienie wypowiedzi.

  -Musicie mieć rygorystycznych rodziców.- już raz poruszałam ten temat w aucie z Liamem.

 -Nie mamy rodziców.- odparł szybko Travis. Dzięki bogu nie ja musiałam odpowiadać na to pytanie. Na pewno od razu zadrżał by mi głos i już czułabym wszystkich litość. Nie lubiłam tego.

   -Co powiecie na przejażdżkę po mieście wojskowym autem? Mia pewnie nic nie pamięta z wczoraj.- powiedział puszczając do niej oczko i szybko zmieniając temat.

  -No jasne! Macie szyber dach?- spytała uradowana dziewczyna zrywając się z kanapy i wciskając na stopy swoje sandałki. Spojrzałam na swoje trampki. Czułam się jak jakaś porażka. Chodzić po plaży w trampkach co za obciach. Travis chyba to zauważył bo jak tylko wychodziliśmy z hotelu podszedł do mnie i zaprosił mnie na zakupy jutro.

***

    -O mój Boże…- wyszeptałam wyskakując z auta. Travis ciągle siedział za kierownicą patrząc na drugi samochód z przerażeniem. Jeszcze kilka chwil temu śmiał się jak wariat, a teraz tylko czekał na dalszy rozwój wydarzeń. Musiałam wyglądać na przerażoną bo nawet nie zauważyłam kiedy Mia podbiegła do mnie i odciągnęła mnie na bok. Miałam ochotę wrzeszczeć, ale głos uwiązł mi w gardle.

   -Kurwa! Coś ty narobił idioto?!- wrzeszczał wysiadający z samochodu w który uderzyliśmy, mężczyzna. Był wysoki, zbudowany podobnie do Travisa i starszy o jakieś piętnaście lat. W starciu mieli podobne szanse, ale chyba nie chciałabym się dowiedzieć kto wygra.

   -Spokojnie.- powiedziałam jednym susem omijając faceta i stając przy przyjacielu, który zdążył wyjść już z szoku i wygramolił się z rozbitego auta. Chciałam mu dać w twarz, albo wypróbować na nim jakiś mój chwyt, ale w tym momencie nie mogłam zostawić go samego.- Możemy załatwić to bez policji. Na pewno jakoś się dogadamy.- powiedziałam i poczułam na swoich plecach dłoń bruneta. No jasne! Odezwać to nie, ale pomacać to pierwszy! Od kiedy to stał się taki bezpośredni?

  -Ty chyba jesteś śmieszna dziecko! On rozbił mi auto warte kilkaset tysięcy! Nigdy się z tego nie wypłacicie.- powiedział mężczyzna przebiegając wzrokiem po każdym z nas po kolei. Dopiero teraz zauważyłam w aucie na tylnym siedzeniu małą dziewczynkę, która zdecydowała się wyjść. Właściciel samochodu jak tylko to zobaczył od razu zareagował.- Kurwa mać, pozwolił ci ktoś wysiąść?! Wypierdalaj do auta!- poczułam, że powinnam zareagować, ale nagle zawładnął mną strach. Poczułam ukłucie w mostku i jak nie mogę oddychać.

   -Proszę się uspokoić. Jesteśmy wysoko ubezpieczeni i nie będzie najmniejszego problemu. Zaraz skontaktujemy się z ubezpieczycielem.- powiedział Travis wyciągając z kieszeni spodni telefon, a mnie lekko popychając w stronę Mii i Liama.- Nie ma sensu żebyście tu siedzieli. Zabierzcie Emmę do hotelu. Zadzwonię jak wszystko załatwię.- nikt nie protestował. Ja wręcz nie kontaktowałam kiedy szliśmy w stronę hotelu. Słyszałam urywki rozmów i sprzeczek przyjaciół, ale nie byłam w stanie zareagować do momentu aż coś we mnie pękło. Stanęłam w jednej chwili jak wryta w ziemię i nabrałam powietrza w płuca. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować już biegłam w miejsce gdzie miała miejsce stłuczka.

  -Co ona wyprawia?- usłyszałam za sobą słowa Liama, który chyba za mną biegł. Na próżno. Byłam pewna, że mnie nie dogoni. Jak tylko dojrzałam przed sobą Travisa z telefonem przy uchu, a potem tego faceta poczułam przypływ energii. Wskoczyłam na niego i zacisnęłam mu ręce wokół szyi. Udało mi się go przewrócić i chyba złamać mu nos zanim Travis doskoczył do mnie i odciągnął mnie od niego.

   -Nigdy tak do niej nie mów! Nie rób jej krzywdy!- teraz nie był to już krzyk, a raczej żałosna prośba.

   -Em! Co ty wyprawiasz idiotko?!- warknął chłopak ciągle mnie przytrzymując.- On pozwie cię do sądu…- zaprzeczyłam tylko ruchem głowy patrząc w stronę tylnego siedzenia auta. Dziewczynka nie wyglądała na wystraszoną, nie biegła ojcu na pomoc, ani nie krzyczała z przerażenia, a to świadczyło tylko jedno. Na co dzień przechodziła to co ja kiedyś i takie sceny widywała nie raz.

***

     -Nie możesz tak tego zostawić! Musisz z nią pogadać…- z pokoju obok dochodził głos Mii.- To nie jest normalne, że atakuje obcego faceta.

    -Może pada jej na mózg od tego waszego wojskowego drylu.- zaśmiał się Liam.

    -To nie jest zabawne Liam.- warknął Travis przez zaciśnięte zęby.- Wiecie ile razy z nią o tym próbowałem rozmawiać? Ona zawsze milczy lub udaje, że nic się nie stało.- wiedziałam jak wygląda gdy to mówi. Na pewno zaciska pięści z bezsilności i stara się nie wybuchnąć żeby nie krzyczeć kiedy myśli, że ja śpię.- Nie wiem jak mam z nią rozmawiać, chyba nie umiem tego robić. Ona ciągle powtarza tylko, że i tak nie zrozumiem, a ja nie mam szansy niczego zrozumieć. Znam ją od tylu lat, a ja czuję że nic nie wiem o jej życiu i o niej samej.

   -Czyli to nie pierwszy raz?- głos Mii niósł się po całym pokoju echem. Gdybym miała porównać do czegoś jej głos, to chyba do słowika. Taki melodyjny i opanowany.

   -A żeby to raz… W bazie dwa razy komuś wpieprzyła. Na szczęście nasz przełożony się nie dowiedział. Ciągle budzi się w nocy z krzykiem, a potem zachowuje się jakby zapomniała, że ta sytuacja ma miejsce.

  - Może ja z nią porozmawiam? Wiesz, dziewczyny lepiej się dogadują z reguły.- nie wiem czy byłam w stanie z kimkolwiek rozmawiać, ale wydaje mi się, że Mia była jedyną osobą która była w stanie mnie zrozumieć i złamać.

___________

Od Akwamaryn: Czuję, że poszło mi trochę lepiej niż poprzednio. Tym razem miałam przynajmniej o czym pisać i miałam trochę więcej czasu na to. Mam nadzieję, że wam się spodobał i choć trochę was zaciekawił.